Grutto en wulp

Luide stemmen in de modder

Veel vogels roepen hun eigen naam, Nou ja, eigenlijk hebben wij mensen ze natuurlijk genoemd naar hun roep. Dat is zo bij de oehoe en de koekoek en ook een beetje bij de grutto. Dat wil zeggen dat hij natuurlijk in Duitsland niet “Uferschnepfe” roept, maar haar bijnaam “Greta” of, zoals in het Nederlands, “Grutto”. Dat schijnt zij in haar vlucht vaak te roepen. Vindt u ook niet? Deze zeer karakteristieke roep kan men hier in de Hetter vanaf omstreeks mid-maart horen als de vogels hier samenkomen vanuit hun overwinteringsgebieden in West-Afrika Heel verwonderlijk is het dat broedparen die vaak het hele leven samen blijven vrijwel tegelijkertijd aankomen, ook als ze in verschillende gebieden overwinterd hebben. Hier in de natte graslanden van de Hetter vinden de dieren na de omvangrijke inzet van het door de EU gesteunde Life-project goede levensvoorwaarden voor het broeden en grootbrengen van de kuikens. In de vochtige bodem kunnen ze met hun drukgevoelige snavel naar lekkernijen zoeken, zoals wormen en slakken - wie ter plekke vraagt waarom de bodem daarom vochtig moet zijn, kan eens proberen een gat te maken met zijn vinger in droge harde aarde. De roep op de voederplaats Klinkt overigens zo. De kuikens gaan als nestvlieders van de eerste dag af op zoek naar voedsel en hebben[daarvoor] bloemenrijke weides voor nodig om kleine insecten te vinden. Voor het bestand van de soort is het daarom belangrijk voor het overleven dat de weides zo laat mogelijk  worden gemaaid. Van de beschermingsmaatregelen van de grutto profiteert die natuurlijk niet alleen. Andere weid-waadvogels, zoals de wulp, hebben evenzeer vochtig grasland nodig. Ook hij port met zijn lange, dunne, markant gekromde snavel in de modderige bodem op zoek naar voedsel. Zijn roep is zeer sprekend en gevarieerd, zoals bijvoorbeeld hier bij de balts: De vluchtroep onderscheidt zich door de klemtoon. Met een beetje fantasie kan men hem dan zijn Engelse naam “curlew” horen roepen Het bestand van de grutto en de wulp wordt vooral door de dalende grondwaterstand in gevaar gebracht. Dat komt door de zogenaamde “Rijnzool-erosie”. Door zijn kanalisering stroomt de Rijn sneller en voert meer kiezel met zich mee en graaft zich zo steeds dieper in zijn rivierbedding in. Daarbij daalt het grondwaterniveau, de weiden worden steeds droger en daardoor intensiever gebruikt en gaan als biotoop voor de waadvogels verloren. Hier in de Hetter wordt tegenroer gegeven om de welluidende stemmen van deze dieren ook in de toekomst te kunnen horen.

Terug