De getijsluizen

Wat doet zij daar achter in de dijk, midden op het land. Het is een zomerdijk die wel degelijk eens overstroomd kan worden. In dat geval laat men de Rijn door de sluizen naar binnen, Als de rivier ongecontroleerd over de kruin van de dijk zou lopen, zouden beschadigingen en zelfs dijkbreuk het gevolg kunnen zijn. De getijsluizen herinneren echter aan vroeger tijden toen er nog geen kunstmest was. In de winter kon men ze bij hoogwater openen om de Rijn binnen uit te nodigen. Als beleefde gast bracht deze dan voedingsstoffen mee, Als men hem weer kwijt wilde, gebeurde dat weer met behulp van de sluizen. Een paar kilometer verder, ten zuiden van Rees werd daarom op aandringen van de boeren zelfs in de hoofddijk een getijsluis gebouwd, om bepaalde vlakten te kunnen laten overstromen. Door een nieuwe dijk waren de hoogwaterstanden weggebleven en de bodemkwaliteit was achteruit gegaan.
Maar de tijden zijn veranderd. Bemesting maakt overstromingen overbodig en bovendien kunnen die tegenwoordig ook giftige stoffen afzetten. De Rijn ziet men dus intussen liever gaan dan komen. Overstromingen zijn daarom schaarser geworden, wat voor de vaste leefgemeenschappen een flinke uitdaging is en hun bestand kan bedreigen. Vaak genoeg verzet de Rijn zich tegen deze betutteling en toont de buurtbewoners, dat hij nog altijd een gevaarlijke rivier is. De hoeve van de familie Wickermann hiernaast staat niet voor niets op een terp. Bij bezoeken van de Rijn is deze kunstmatige heuvel dan een eiland. Bij het extreme hoogwater van 1995 lukte het de ongevraagde gast tot de huisdeur te komen, waardoor men mensen en dieren bijna moest evacueren. Alles liep echter goed af en het terugtrekken van het water werd ook door de getijsluis versneld.

Terug