Bruggenbouw

De oversteek van de Rijn in Rees


We merken het tegenwoordig niet meer zo erg, maar dat de Rijn de Duitse rivier, maar niet de Duitse grens zou moeten zijn, was dat een vrome wens uit de 19e eeuw.Een zo grote rivier scheidt en zijn oversteek is met gevaar verbonden. Dat verandert pas met een brug. De eerste werd door Julius Caesar in 55 v. C. geslagen. Zijn legionairs hadden daar slechts 10 dagen voor nodig. Hij diende hoofdzakelijk om flink te bluffen tegen de Germanen, daarom liet de veldheer hem na twee weken weer afbreken. De Rijnbrug van Rees was zeker niet zo snel klaar, maar staat inmiddels wel langer. Sinds 1967 verbindt de brug Kalkar en Rees, hetgeen het leven in Neder-Rijn blijvend veranderd heeft. Het oversteken van de Rijn was slechts varend mogelijk voor de bruggenbouw projecten van Emmerich en Rees in deze omgeving. Het “pöntje” in Rees herinnert er nog aan, maar vervoert tegenwoordig alleen nog voetgangers en fietsers.  Voor pedaalridders misschien een aantrekkelijke mogelijkheid - met de pont de Rijn over zoals gisteren en terug over de brug zoals tegenwoordig. Of omgekeerd. Door de moderne bruggenbouw heeft de Rijn zijn scheidende werking verloren-misschien was dat het laatste overblijfsel van de oude ongetemde stroom. Want per slot van rekening wordt het bouwen van een brug pas mogelijk en zinvol met het vastleggen van de rivierloop. Wat zou het nut van een brug zijn, als de rivier om de paar jaar van bedding verandert? Zo is de brug die Rees en Kalkar zoveel dichter bij elkaar bracht, voorlopig de laatste schakel in een reeks ingrijpende landschapsveranderingen. Na zoveel jaar onopvallende dienstverlening zijn we bijna vergeten wat een vergemakkelijking de brug betekent voor ons leven hier aan de rivier, die inderdaad niet meer scheidt.

Terug