Landschappen lezen

Landschappen lezen

Naast de weg is een kleine verhoging te zien die op het eerste gezicht weinig spectaculairs biedt. In ons, overigens, meest vlakke landschap moeten verhogingen, wallen of heuvels onze aandacht trekken, want meestal zitten daar verhalen achter. De heuvelrug reikt terug in de tijd toen hier zelfs nog geen mensen woonden. Gedurende de laatste ijstijd schoven de gletsjers uit het noorden voort tot aan de Neder Rijn. Van de Neder-Rijn was toen nog geen sprake, ijs beheerste onze breedtes. De enorme hoeveelheden bevroren water konden hele landmassa’s zoals Scandinavië naar beneden drukken en dalen in de bergen uitslijpen. Op hun weg naar het zuiden schoven de gletsjers onvoorstelbare hoeveelheden steen, rotsen en zand voor zich uit, die voor de gletsjertong een soort van muur vormden. Op een zeker moment kwam de opmars van het ijs toch tot stilstand. Het werd warmer, het ijs smolt langzaam en belandde uiteindelijk in de zee. Als spoor bleven de bergen materiaal achter die het voor zich uit had geduwd. Zo’n zo genaamde eindmorene zien we hier in deze kleine heuvelrug voor ons. Deze toont de positie van de gletsjertong uit de ijstijd die precies tot hier vorderde, voordat ze ten offer viel aan de stijgende temperaturen. Omdat zo een gletsjer toch geen recht front bouwde maar bochten en uitstulpingen vormde kan het door hem achtergelaten reliëf nogal gecompliceerd zijn. Deze eindmorene voert omhoog tot aan de Eltenberg, die -hoe kan het ook anders- eveneens het restant van een gletsjermorene vertegenwoordigt.

Terug